HERBERT GEORGE WELLS - Wojna światów [recenzja #26]

 



 Klasyk, który nie chce się zestarzeć.

***

TOMASZ POSPIESZNY - Maria Skłodowska-Curie. Zakochana w nauce [recenzja #25]

 
 
Świetnie udokumentowana, emocjonalna biografia.

Wywiad z Tomaszem Pospiesznym [wywiad #1]

Tomasz Pospieszny jest z wykształcenia chemikiem, wykładowcą akademickim, a poza tym autorem wielu książek; specjalizuje sie w biografiach kobiet-naukowców. W tym roku nakładem wydawnictwa Po Godzinach ukazała się najnowsza z nich: "Maria Skłodowska-Curie. Zakochana w nauce". Recenzja książki już za kilka dni, a w międzyczasie zapraszam na wywiad, udzielony specjalnie dla bloga Milczenie Liter, za co rozmówcy serdecznie dziękuję. 

Osoby zainteresowane działalnościa profesora Pospiesznego na polu pisarskim i publicystycznym zapraszam na stronę Piękniejsza Strona Nauki.

Tomasz Pospieszny. W tle, nad prawym ramieniem, stoi jego najnowsza książka.
(źródło: Tomasz Pospieszny, fot. Hanna Koenig)


 

*****

MILCZENIE LITER: Skąd w ogóle u Ciebie zainteresowanie Marią?

Tomasz Pospieszny: W szkole podstawowej w wyniku awarii przeniesiono nas do klasy chemicznej. Tam wisiał portret Marii. Oczywiście wówczas nie wiedziałem kim była. Ale ten portret został mi w pamięci. Z czasem zacząłem o niej czytać. I tak narodziła się fascynacja, która pozostała do dziś.

Czy przesadą byłoby stwierdzenie, że Maria jest Twoją platoniczną miłością?

Nie, nie jest to przesada. David Starkey, historyk zajmujący sie czasami Tudorów, po napisaniu biografii Elżbiety I powiedział, że każdy biograf jest zawsze trochę zakochany w postaci, której życia bada. Wnikając w życie postaci historycznej badacz spędza z nią niemal 24 godziny na dobę. Cały czas przebywa się razem. To sprawia, że osoba, której życie starasz się opisać, staje się wyjątkowo bliska.

Rozumiem. Ale idąc tym tropem, można stwierdzić, że w Marii zakochany już były setki osób, które wcześniej badały jej życie i działalność naukową. Czy nie masz zatem takiego poczucia, że o Marii wszystko już wiadomo? Jest jeszcze w ogóle coś do odkrycia na tym polu? Wszak ukazało się tyle książek i artykułów na temat Marii Skłodowskiej-Curie, że siłą rzeczy większość z nich się dubluje.

Oczywiście, że dużo można odkryć!!! Jestem przekonany, że są jeszcze dziesiątki fotografii czy listów, które rzuciłyby wiele informacji o życiu Marii. Sądzę, że niezwykle interesująca książka mogłaby opowiadać o jej podróżach do Stanów Zjednoczonych. Należałoby zbadać i dokładnie opisać jej polskie korzenie. Myślę też, że świetnym pomysłem jest biografia całej rodziny Skłodowskich. Wiele można dokonać w przekładach książek o Marii. Nigdy nie ukazała się w języku polskim jej książka o pierwszej wojnie światowej. Zresztą biografia Marii autorstwa jej młodszej córki Ewy także nigdy nie ukazała się w całości w języku polskim. Należałoby tę książkę przetłumaczyć na nowo, dodać krytyczny komentarz.

A gdybyś sam mógł poznać jeden sekret z życia Marii…

Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Czasami czytając, czy też pisząc jej biografię mam wrażenie, że nie byłaby zadowolona, że zajmujemy się jej osobą. Myślę, że zdecydowanie wolałaby, żeby skupić się bardziej na jej pracy.

Wsiadasz do wehikułu czasu, który przenosi Cię 100 lat wstecz. Masz okazję zadać Marii jedno pytanie… Jak by ono brzmiało?

Wolałbym raczej wysłuchać jej wykładu, albo dyskretnie podejrzeć jak pracuje nad izolacją polonu i radu...

Widzę, że nie chcesz zdradzić…
Przyjemności muszę dozować stopniowo 😊

Tryptyk (nie tylko) o Marii. Autorem wszystkich książek jest Tomasz Pospieszny.
(źródło: Milczenie Liter)


 

W takim razie zmiana tematu. Wolisz pisać czy czytać książki?

Jedno wiąże się z drugim. Czytanie i odkrywanie sprawia mi olbrzymią radość. Opisywanie historii zapomnianych, a czasami nieznanych bohaterek nauki daje mi poczucie wolności i sprawiedliwości.

Odnośnie pisania - czy pisanie w czasie epidemii różni się zasadniczo czymś od pisania przed-epidemicznego?

Myślę, że w czasie epidemii jest więcej czasu na pisanie. Potrzebne materiały już dawno udało mi się zebrać, więc mam na tyle bogatą bibliotekę domową, że spokojnie mam się czym zająć. Niestety więcej czasu potrzeba na przygotowanie zajęć online. Ale tak naprawdę to wszystko kwestia organizacji.

Jaka zatem będzie następna publikacja (nie wierzę, że nic nie planujesz) i kiedy można się jej spodziewać?

W tej chwili zajmują mnie dwie historie. Jedna dotyczy życia Stefanii Horovitz, wspaniałej fizyczki jądrowej, zamordowanej w Treblince. Druga jest związana z historią atomistyki. Więcej nie zdradzę.

Przepraszam za określenie, ale jak Ty, do cholery, znajdujesz czas na to wszystko?

Pracuję głównie w nocy. To doskonały czas na pracę.

Ja bym chyba nie był w stanie pracować w nocy. Na koniec mam dla Ciebie zadanie. Ktoś przystawia Ci pistolet do głowy i każe wybrać 5 książek. 5 najlepszych, jakie czytałeś w życiu, 5 książek, które Cię ukształtowało, 5 książek, które poleciłbyś innym... wybierz dowolną opcję. Pamiętaj, masz pistolet przy skroni więc lepiej nie stosować uników. Poproszę o konkrety! :)

Pięć to zdecydowanie za mało. No, ale jeśli mam pistolet przy skroni to:
1) „Władca pierścieniˮ J.R.R. Tolkiena;
2) „Mistrz i Małgorzataˮ M. Bułhakowa;
3) „Imię różyˮ U. Eco;
4) „Doktor Jekyll i pan Hydeˮ R.L. Stevensona;
5) „Ulissesˮ J. Joyceʼa.

I naprawdę ostatnie pytanie: jaki jest Twój stosunek do piłki nożnej i czy kibicujesz jakiemuś klubowi? (jakiemu?)

Jeśli chodzi o sport to zdecydowanie preferuję pływanie i snookera. Kibicuje Williamsowi i Higginsowi. Trochę mniej lubię O’Sullivana. Jako Poznaniak kibicuję Lechowi Poznań, ale piłka nożna nigdy nie była dla mnie najważniejszym sportem.


Dziękuję pięknie za Twój czas i rozmowę. Życzę powodzenia w dalszej pracy!
Dziękuję również.

EDMOND HAMILTON - Skarb na Oberonie [recenzja #24]

 



Biały kruk, space-opera, dobra rzecz.


Koralowy koń. Opowiadania kubańskie [recenzja #22]

 



Po prostu nie wypada, aby Kuba nie przeczytał zbioru opowiadań z Kuby. Czułem ostatnimi czasy jakiś niewielki ból istnienia, wiercenie się duszy; coś nieuchwytnego nie dawało mi spokoju – być może było to właśnie to. Więc Kuba przeczytał.

Rewolucja kubańska, Fidel Castro, Josѐ Marti, relacje z Ameryką – to wszystko porusza w swoim wstępie tłumaczka i zarazem redaktorka zbioru, Beata Babad, udanie (choć może nieco zbyt politycznie) wprowadzając czytelnika w gorącą atmosferę Kuby. Wstęp kończy słowami, z którymi nie sposób się nie zgodzić:

[Opowiadania] dotyczą tych odwiecznych i niezmiennych dramatów, które człowiek rozwiązać musi sam niezależnie od spraw ustrojowych, rozwiązuje je jednak związany z glebą, z której wyrasta.

Ta gleba – osobliwa i niepowtarzalna – nadaje opowiadaniom kubańskim szczególne ciepło, kolorystykę, tonację.

Na pierwszy rzut ucha, kierunek kubański może się wydawać nieco abstrakcyjny, ale dopiero lektura „Koralowego konia” uświadomiła mi, ilu świetnych pisarzy wydała kubańska ziemia: Cabrera Infante, Onelio Cardoso, Casey Calvert, Alejo Carpentier, Samuel Feijóo, czy Virgilio Piñera. A przecież są jeszcze inni, jak chociażby recenzowany niedawno na blogu Reinaldo Arenas. Co za urodzaj!

Większość z nich nie zawodzi, lecz niestety – jak to w tego typu antologiach bywa – dobre wrażenie psuje kilka naprawdę przeciętnych opowiadań, gdzie do czytania trzeba się zmuszać.


Na koniec, tradycyjnie, wymienię kilka najlepszych moim zdaniem opowiadań zawartych w tym zbiorze.


5. GUILLERMO CABRERA INFANTE – Na wielkim Ecbó

Zakochana i nieco zblazowana para odwiedza rytualne murzyńskie święto Ecbó. Wśród rytmicznego transu, niezrozumiałych inwokacji, między rzucanymi tu i ówdzie półsłówkami kształtuje się ich przyszłość. Jest klimat.

4. ONELIO JORGE CARDOSO – Koralowy koń

Tytułowe, dobre opowiadanie, dotykające bardzo ważnego problemu, który zauważyłem w wielu związkach i małżeństwach. Chodzi o brak zrozumienia dla potrzeb artystycznej duszy i rozdźwięk między rutyną codzienności a tym czymś ponad. Kuter rybacki „Eumelia”, czterej rybacy żyjący z połowu langust. Od lat życie ich biegnie utartym schematem. Pewnego dnia miejsce na kutrze wynajmuje nieznany bogacz, a następnie całymi dniami leży na dnie łodzi, obserwując dno morza i wypatrując koralowego konia - o istnieniu którego jest przekonany.

3. ANTÓN ARRUFAT – Starość

Urocza opowiastka o iluzji, jaką wybudował wokół siebie pewien samotny staruszek Florencio. By nawiązać więź ze światem, z którym coraz mniej go już łączy, postanawia zapisać się na wszystkie możliwe korespondencyjne kursy, zamawia reklamy, foldery... Wszystko po to, by wraz z nadejściem listonosza ukoić serce na widok dziesiątek kopert zaadresowanych do niego i TYLKO do niego. 

2. CASEY CALVERT – Do widzenia, i dziękuję za wszystko

Przejmujące do szpiku kości studium samotności. Główny bohater jest tak samotny, że postanawia wymyślić sobie przyjaciółkę. Martę: piękną kobietę, mającą w sobie coś „złocistego”. Pierwszy raz spotykają się w bibliotece… Pozwolę sobie zdradzić, że nie jest to ich ostatnie spotkanie.

1. VIRGILIO PIÑERA – Cukierek

Virgilio Piñera, dzisiejszy zwycięzca
(źródło: www.losarciniegas.blogspot.com) 

Przednia historia. Ludzie gniotą się w zatłoczonym autobusie. Obok bohatera opowiadania siada starsza kobieta z dzieckiem na kolanach. Malec prosi o cukierka i dostaje go. Starowina częstuje również panienkę siedzącą naprzeciwko, która zjada cukierka i po chwili pada martwa na podłogę autobusu. Jak zachowają się współpasażerowie? Świetna, psychologiczna analiza autobusowej społeczności, do tego napisana brudną, oleistą tkanką słowną. Wyśmienite!

Starucha, niby uosobienie niewzruszoności, trzyma cukierek w palcach i rzuca na prawo i lewo wyzywające spojrzenia. W tym czasie dziecko, jeszcze głębiej, jeśli to możliwe, pogrążone w swym zagapieniu, wydobywa z siebie basowy głos, aby wygłosić jedno tylko słowo, będące zarazem sumą zwierzęcości: „Daj”. I rozdziawia olbrzymie usta. Ona, wyciągając rękę, patrzy na siedzącą dziewczynę, która, zafascynowana tak obrzydliwą sceną, nie może od niej oderwać wzroku. Wtedy starucha trzymając cukierek prawie już w ustach powiada, spoglądając znowu na dziewczynę: „Pepito, powinieneś być uprzejmy, poczęstuj cukierkiem tę ładną panienkę”. Pepito, bez słowa protestu, bez niezadowolonej miny, z tym chłodem, z jakim morderca wybiera swą ofiarę, chwyta cukierek końcami palców i podaje jej. Musi być w tym coś nakazującego albo coś głębszego, coś, czego nie potrafię przeniknąć.

 

JUAN JOSЀ ARREOLA - Uroczystość [recenzja #21]

 


Meksykańska perełeczka.

W. BERNARD CARLSON - Tesla. Geniusz na skraju szaleństwa [recenzja#20]

 



W dzisiejszych czasach obserwujemy dewaluację pojęcia „geniusz”. Sprawdziłem w Internecie i mianem tym ochrzczono między innymi: Freddy’ego Adu (miał być owym bogiem futbolu, a zarabia na życie narzucając się ludziom w aplikacji Cameo), czy niejakiego Mateusza Chmielarka (geniusz marketingu). Nawet jeśli nie jesteśmy geniuszami, zawsze istnieje szansa, że wpadniemy na genialne rozwiązanie. Potrafią to nawet przedmioty, na przykład rębak elektryczny do gałęzi marki Faworyt, czy podręczna torba na nogę. (nie powinna się nazywać podnożna?). Nawet jeśli w powyższych umysłach i przedmiotach dopatrzymy się geniuszu, nie wiemy nic o ich szaleństwie. Dopiero szalony geniusz elektryzuje nas na poważnie.  

Co ciekawe, nauka zdaje się częściowo potwierdzać, że kreatywność i objawy psychopatologiczne są ze sobą silnie powiązane, choć nie należy utożsamiać geniuszu z szaleństwem. Pisze o tym m.in. dr hab. Hanna Karakuła w swoim ciekawym artykule pt. „Czy istnieje związek między geniuszem a szaleństwem?”. <LINK>

Książka Carlsona to podróż do czasów, kiedy istnieli prawdziwi romantyczni i szaleni geniusze. Na te miano bezdyskusyjnie zasłużył Nikola Tesla – urodzony na terenie dzisiejszej Chorwacji Serb z amerykańskim obywatelstwem. Wynalazca, naukowiec, inżynier, badacz, ekscentryk i wizjoner.

Młody Nikola Tesla
(za: www.letheko.pl)

Choć termin „biografia” sugeruje opis całego życia wynalazcy, autor skupia się na wybranych aspektach, głównie latach rozkwitu i upadku Tesli (1888 – 1905) – ich opis zajmuje prawie ¾ objętości książki. Nieco po macoszemu potraktowane zostało dzieciństwo „Czarodzieja” oraz schyłkowe lata jego życia. Co ważne: Carlson korzysta z całej masy źródeł (czasopisma, stare periodyki, inne biografie), które są świetnie udokumentowane. Każdy zainteresowany bez problemu znajdzie odniesienie do odpowiedniego źródła. Biografia wzbudza więc zaufanie i muszę oddać autorowi wyrazy szacunku, ponieważ wykonał olbrzymią robotę. Łyżka dziegciu to brak indeksu nazwisk, rzecz wręcz nie do pomyślenia w „profesjonalnej” biografii.

Książka napisana jest wprawdzie przystępnym językiem, ale zawiera mnóstwo naukowych opisów. Będziemy więc czytać dokładne relacje z budowy oscylatorów, badania napięcia prądu, jego fazach itp. Dla znawców tematu i osób o naukowych umysłach - niewątpliwa zaleta, dla „przeciętnego” czytelnika – będzie to momentami droga przez mękę. Sposobem Tesli, proponuję przeprowadzenie eksperymentu. Otworzę książkę na losowej stronie i przytoczę stricte techniczny fragment – jeśli takowy się tam znajdzie.

Bum! Padło na stronę 138:

 Sięgając po swą wiedzę z optyki matematycznej, Ferraris założył, że powinna istnieć różnica fazy 90 stopni pomiędzy prądem wejścia i wyjścia w transformatorze. Następnie założył, że jeśli istnieje taka różnica fazy, te dwa prądy powinny wytworzyć ruch obrotowy, tak jak dwie fale świetlne różniące się fazą o 90 stopni tworzyły koliste interferencje.

To nie wyjątek, a potwierdzenie pewnej reguły. Ostrzegałem.

Mimo to, warto zachować skupienie podczas lektury, ponieważ na kilkuset stronach autor poukrywał wiele ciekawych informacji. Dowiedziałem się na przykład, że Tesla był o krok od wynalezienia promieniowania X (nazwanego później rentgenowskim) – nie przypatrzył się jednak dokładnie zdjęciu i nie domyślił się, że płytka ze zdjęcia została naświetlona promieniami rentgenowskimi. Gdyby to zrobił, wyprzedziłby Wilhelma Röntgena o kilka miesięcy.

Co jeszcze? Tesla wywołał sztuczne trzęsienie ziemi. Nawet dzisiaj wydaje się to nieprawdopodobne, ale zdarzyło się naprawdę:

Eksperymentowałem z wibracjami (…). Uruchomiłem jedną z moich maszyn i chciałem zobaczyć, czy uda mi się ją zestroić z wibracjami budynku. Zwiększałem moc krok po kroku. Rozległ się szczególny, trzeszczący dźwięk.
Zapytałem jednego z mych asystentów, skąd dźwięk ten pochodził. Nie wiedzieli. Zwiększyłem moc maszyny jeszcze trochę. Rozległ się głośniejszy trzask. […]

Nagle cała ciężka aparatura w pomieszczeniu zaczęła latać. Chwyciłem młot, i rozbiłem maszynę. Jeszcze kilka chwil, a budynek runąłby nam na głowy. Na ulicy na zewnątrz panowało pandemonium. Przyjechała policja i ambulanse. Powiedziałem moim asystentom, by nic nikomu nie mówili. Policji powiedzieliśmy, że to musiało być trzęsienie ziemi. Niczego więcej się nie dowiedzieli”.

Inna, tym razem bardziej zabawna historia, związana jest z oscylatorem mechanicznym, zbudowanym przez Teslę. Podczas eksperymentów z wibracjami:

Nagle jednak Tesla i jego asystenci poczuli konieczność udania się do ubikacji za potrzebą. „Ci z nas, którzy pozostali dłużej na platformie, poczuli niewysłowioną i pilną potrzebę, którą trzeba było natychmiast załatwić”. Zawsze wyczulony na okazję Tesla dostrzegł zastosowanie dla swego wynalazku, rozumiejąc, że szybkie wibracje pomagały przesunąć pokarm przez jelita i że wibrująca platforma mogła pomóc ofiarom niestrawności.

Zaskoczył mnie też osobliwy sposób Tesli na walkę z depresją. Terapia polegała na stymulacji elektrowstrząsami, co wg wynalazcy dawało olbrzymi zastrzyk energii i entuzjazmu. Nota bene, trudno się dziwić depresji, gdy w Twoim laboratorium wybucha pożar i w jednej chwili tracisz nie tylko pieczołowicie budowane urządzenia, ale i wszystkie notatki: owoców 10 lat pracy. Tesla doświadczył tego w 1895 roku.

Jego prace przez wiele lat wzbudzały zainteresowanie prasy, społeczeństwa, wyższych sfer oraz innych naukowców. Tesla znał się z wieloma wielkimi tamtych czasów, m.in. z Markiem Twainem, czy „naszym” Ignacym Paderewskim.

Do badania elektryczności zainspirował go… kot. Plotkowano o jego homoseksualiźmie, w ostatnich latach życia bał się zarazków, dbał o zachowanie metrowej odległości od innych ludzi. Brzmi znajomo? Carlson porusza wszystkie te wątki w swej biografii.

Autor unika powtarzania znanych mitów z życia Tesli, logicznie i bez sensacyjnego tonu tłumaczy na przykład „konfiskatę” notatek Tesli przez FBI po jego śmierci. Nie ulega wątpliwości, że Tesla geniuszem był, ale – pamiętajmy – miał też swoje wady. Mógłby być uznany za człowieka zuchwałego. Lubił się przechwalać,  miał duszę showmana. Uwielbiał urządzać pokazy swych wynalazków, opowiadać o nich i snuć przyszłościowe wizje. W niektórych momentach jego życia zabrakło jednak konkretów, skupienia i działania, stąd też dał się np. wyprzedzić Marconiemu w drodze do odkrycia telegraficznego przesyłania wiadomości. Potrafił być natrętny i buńczuczny, czym zniechęcał potencjalnych sponsorów.

Prawdopodobnie ostatnie zdjęcie Tesli
(źródło: domena publiczna)

Między innymi dlatego, Tesla spadł ze szczytu na dno. Na przestrzeni lat, szacunek i respekt (a nawet podziw) którym się cieszył, przerodziły się w niechęć i pobłażliwe uśmieszki. Carlson dobrze i skrupulatnie opisuje ten proces.

Nie ulega dla mnie wątpliwości, że „Tesla…” to świetnie udokumentowana biografia, czerpiąca garściami z wielu źródeł. Mało tego, nie czyni ona z Tesli superbohatera, który zamieniał w złoto wszystko, czego dotknął. Nie jest więc ani nadmiernie hagiograficzna, ani krytyczna i jest to jej niewątpliwy atut.

Carlson wpada jednak w sprzeczność: jako biograf, chciałby trafić ze swoja książką do jak największej liczby czytelników, z drugiej strony sam ogranicza ich liczbę poprzez nadmierne nasycenie swego dzieła technikaliami.  We wstępie wprawdzie zaznacza (i ostrzega), że chciałby znaleźć równowagę między osobą Tesli a jego dziełami, sztuka ta jednak nie do końca mu się udaje, co czyni biografię Tesli złotem dla zuchwałych.

URLOP :) DO ZOBACZENIA 10 PAŹDZIERNIKA!


Nadszedł czas (zasłużonego) urlopu. Będzie to okazja nie tylko do wypoczynku i relaksu, ale także do tego, co tygrysy lubią najbardziej, czyli... czytania! Wracam za 3 tygodnie, a kolejna recenzja opublikowana zostanie 10 października.

Jakieś propozycje na post-wakacyjną lekturę?

Pożegnam się młodzieżowo, co pozwoli mi się poczuć młodziej.
Zatem: nara, papsy & do zo w październiku! :)



REINALDO ARENAS - Mona [recenzja #19]



Mona jest ukrytą perełką i to właśnie dla takich odkryć prowadzę bloga. 

BORYS, ARKADIJ STRUGACCY - Hotel pod poległym alpinistą [recenzja #18]



 Bardzo dobra książka z fatalnym zakończeniem.

EUGЀNE IONESCO - Samotnik [recenzja #17]




...czyli rumuńska opowieść o tym, jakby to było mieć masę pieniędzy i nie musieć pracować.

ALEKSIEJ K. TOŁSTOJ - Upiór [recenzja #16]



Niepozorna książeczka, a ileż satysfakcji. 

RAYMOND CARVER - Słoń [recenzja #15]



                                 Średnia ocena 7,2 na Lubimy Czytać to jakaś pomyłka.

WILLIAM SOMERSET MAUGHAM - Przed wizytą [recenzja #14]

 


                         Kunsztowne opowiadania Brytyjczyka to nowelistyka najwyższej próby.

WALTER VOGT - Kaszel [recenzja #13]


Sucha, przeciętna książka o ciekawych ilustracjach.

UWAGA! ATAK HAKERÓW



Niestety, facebookowy profil Milczenia Liter został przejęty i prawdopodobnie usunięty przez hakerów.
Pracuję nad odzyskaniem profilu, a w najgorszym razie założę nowy.

Nędznej kreaturze, która dokonała tego ataku, nie będę poświęcać więcej słów, niż jest tego warta.
Życzę Ci ostrej biegunki, szumu w uszach i rozwoju próchnicy. Łączę pozdrowienia.

Blog będzie działać nadal, póki co zamiast na FB, wpadajcie na stronę. 
Jeszcze dziś kolejna recenzja ;)

Udanego weekendu!

GONZALO SUÁREZ - Zamek Fortynbrasa // Rocabruno i Ditirambo [recenzja #12]


Genialne i szalone dzieło. Nie surrealizm, a Suárealizm.

STANISŁAW PRZYBYSZEWSKI - Krzyk [recenzja #11]




Oryginalna forma, oryginalna treść = książka nie dla szaraków.

RAYMOND QUENEAU - Zazi w metrze [recenzja #10]




Unikatowa i zabawna powieść, literacka wersja Monty Pythona.

10 WAKACYJNYCH KSIĄŻEK DO DAMSKIEJ TOREBKI DLA 10 TYPÓW KOBIET [zestawienie]


Tak, wiem: co mężczyzna może wiedzieć o damskich torebkach? Przecież nie mamy pojęcia o kobietach, nie wiemy jak z nimi postępować ani jak je zrozumieć, a już pewnie kompletnie nie mamy pojęcia, jakie książki lubicie czytać, Drogie Panie.
To wszystko prawda.
Dlatego wcale nie liczę na to, że któraś z poniższych książek się spodoba.
Ulokuję swe ambicje niżej i poprzestanę na poleceniu książek, które - w co mocno wierzę - zmieszczą się do damskiej torebki.

A zatem, z okazji rozpoczynającego się okresu wakacyjnego, polecam 10 książek dla 10 różnych typów kobiet - czytelniczek. Który najbardziej pasuje do Ciebie? :)


  • TYP 1: niestrudzona eksperymentatorka

    Friedrich Dürrenmatt - Zlecenie albo o obserwacji obserwatora obserwatorów (1986)





    Jeśli nie zaintrygował Cię sam tytuł, dodam, iż książka składa się z 24 zdań. Każde zdanie to osobny rozdział. Znany psychiatra wynajmuje dziennikarkę, by zbadała kto stał za śmiercią jego żony. Wkrótce okazuje się, że każdy z bohaterów jest przez kogoś obserwowany...



  • TYP 2: wrażliwa marzycielka z sentymentem do psychologicznych rozkminek
     
    Italo Calvino - Baron drzewołaz (1964)



    Magiczno-realistyczny wykwit fantazji Calvino, gdzie jest miejsce i na miłość, i na przygodę, na ciekawość i bunt.  To baśniowy świat opisany z niespotykaną gracją, gdzie każde słowo jest na swoim miejscu. Tak się już dzisiaj nie pisze. Calvino opowiada historię Cosima, który pewnego dnia, w wieku 12 lat, odmawia zjedzenia na obiad ślimaków i postanawia zamieszkać na drzewie.  



  • TYP 3: przeżuwaczka kryminałów

    Boris Akunin - Śmierć Achillesa (1998)




    Inteligentne i nieco staroświeckie kryminały Akunina to klasa sama w sobie. Ja o przygodach Erasta Fandorina mógłbym czytać bez końca. Polecam znudzonym krwawymi kryminałami na jedno kopyto i zarazem apeluję: książek Akunina się nie czyta, nimi się delektuje. 



  • TYP 4: plażowa hedonistka

    Roald Dahl - Niespodzianki (1979)




Niech nie zwiedzie nikogo fakt, iż Roald Dahl pisał książki dla dzieci. Był to pierwszoligowy ekscentryk, oryginał i kłamca. W życiu nie kupiłbym od niego używanego samochodu. Niezłą frajdę musiał mieć wymyślając te opowieści i wyobrażając sobie skołowanego ich zakończeniami czytelnika. Mogę się założyć (o palec z ręki),  że cholernie żałuje, iż nie może widzieć naszych twarzy podczas czytania tej niewielkiej książeczki - idealnej na plażę.


  • TYP 5: mroczna, łaknąca niepokoju, grozy i dreszczu (nie deszczu), jak kania dżdżu 

    Peter Wolfkind - Noc księżycowa (1977)




    Mało znana perełka z przedziwnymi opowiadaniami. Bardzo niepokojącymi. Wolfkind nie epatuje krwią, nie wypuszcza z grobu zombiaków, a mimo to raz za razem udaje mu się wykoleić czytelnika z utartego szlaku. Emeryt z ostatniego opowiadania dręczył mnie jeszcze długo...



  • TYP 6: nowoczesna hipsterka gardząca zramolałymi starociami

    Etgar Keret - Kolonie Knellera (2009)




    Najlepszy moim zdaniem zbiór opowiadań "izraelskiego Polaka" - Etgara Kereta. Na wskroś współczesne, pełne szalonych pomysłów. Lekkie, a zarazem poważne. Realistyczne, choć jednocześnie odjechane, powykręcane. Jakby ze snów. Przykłady ? Chociażby tytułowe opowiadanie, gdzie bohater popełnia samobójstwo i trafia do świata... gdzie dalej toczy się życie. Spotyka tam m.in. zrzędliwego Kurta Cobaina.



  • TYP 7: rubaszna plotkarka

    Raymond Queneau - Zazi w metrze (1959)




    Jazda bez trzymanki. Przezabawne przygody pyskatej 11-latki, która pije piwo, marzy o przejechaniu się metrem, a pozostałe aspekty życia "ma gdzieś". Wkrótce większa recenzja tego cudeńka :) To nie jest książka dla dzieci!



  • TYP 8: lubiąca czasem po(d)patrzeć, jak żyją inni

    Raymond Carver - Słoń (1988)




    Konkretne opowiadania. Opisują rozwody, kłótnie, utratę pracy - sytuacje, które mogą się przydarzyć każdemu z nas. Carver wyciąga jednak z nich coś więcej. Tu nie będzie zaskakujących zakończeń, za to nieraz złapiecie się na myśleniu: "Ja miałam podobnie!". Wyśmienita proza, bez żadnych zbędnych smętów i opisów przyrody.



  • TYP 9: podróżniczka (uwaga! wymagana większa torebka)

    Judith Schalansky - Atlas wysp odległych (2014)




    Autorka opisuje 50 zapomnianych - i często opuszczonych - wysepek rozsianych po całym świecie, opatrując każdą z nich stosowną mapką. I teraz uwaga: to nie są sztampowe opisy, a nastrojowe szkice, nieraz nawiązujące do historii wysepki lub tajemnicy z nią związanej. Atlas wysp odległych to dowód na to, że w mapach tkwi romantyzm, a podróżowanie może być sztuką.



  • TYP 10: szalona archiwistka 

    Tomasz Pospieszny - Nieskalana sławą (2015)




    Biografia Marii Skłodowskiej-Curie. Elegancko napisana, z wyraźnym szacunkiem, a nawet uwielbieniem, w stronę Marii. Wbrew nazwisku, autor niespiesznie snuje swoją opowieść, która wciąga bez reszty. Pragnę zaznaczyć, że nie ma tu ślepego kopiowania wniosków z innych biografii, jest ogrom własnej pracy, własne przemyślenia, własne osądy i całe mnóstwo ciekawostek. No a tak poza tym - wymiar książki idealnie torebkowy! 

DAN SIMMONS - Abominacja [recenzja]


Abominacja jest kamienista, chropowata, twarda i wymagająca. 

Copyright © MILCZENIE LITER